Φίλες και Φίλοι

Σας καλωσορίζουμε στη σημερινή Γενική Συνέλευση και τις πρώτες εκλογές του Ομίλου Προβληματισμού και Παρέμβασης «Αριστερά Σήμερα|»-ΑΡΣΗ

Πριν ορισμένους μήνες, στον ίδιο με σήμερα χώρο, πήραμε την απόφαση να συγκροτήσουμε τον Όμιλό μας με τη νομική μορφή του Σωματείου, εγκρίναμε το Καταστατικό μας, εκλέξαμε ένα προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο και να ‘μαστε σήμερα, λίγο καθυστερημένα είναι αλήθεια, στις πρώτες «επίσημες» εκλογές.

Κάτι η γραφειοκρατία των δικαστηρίων, αφού το καταστατικό μας εγκρίθηκε τελικώς από το Πρωτοδικείο στις 13 Σεπτεμβρίου του 2007, κάτι οι βουλευτικές εκλογές που μεσολάβησαν, οι οποίες επέβαλαν για ορισμένους από μας άλλες προτεραιότητες και απορρόφησαν σημαντικές από τις λίγες, ούτως ή άλλως, δυνάμεις μας, κάτι και η δική μας ολιγωρία και αμηχανία για τη συνέχιση της προσπάθειάς μας, στις μετεκλογικές συνθήκες, όλα αυτά, λειτούργησαν ανασχετικά στην αρχική δυναμική και την απήχηση που είχε Όμιλος, όταν πρωτοεμφανίστηκε δημόσια πριν ενάμιση περίπου χρόνο.

Όμως για αυτά θα αναφερθούμε αργότερα και ελπίζω πως η συζήτηση που θα ακολουθήσει και οι αποφάσεις που θα πάρουμε θα βοηθήσουν να αποσαφηνίσουμε την αναγκαιότητα να συνεχιστεί η προσπάθειά μας, πράγμα για το οποίο εμείς είμαστε απολύτως πεισμένοι. Ελπίζουμε επίσης πως η συζήτηση θα φωτίσει τη θεματική, τους όρους και τις προϋποθέσεις ανάπτυξης μιας νέας δυναμικής στις παρούσες συνθήκες.

Η δημιουργία της ΑΡΣΗ αναγγέλθηκε επίσημα στον Τύπο στις 12 Ιουλίου του 2006 και ήταν η κατάληξη των συζητήσεων ενός μικρού πυρήνα, που διευρύνθηκε στην πορεία και τον συγκροτούσαν μέλη του Συνασπισμού και ανένταχτοι αριστεροί, με μια παράλληλη πορεία και λίγο-πολύ κοινή προβληματική για την κατάσταση της αριστεράς γενικά, αλλά και το ρόλο της ανανεωτικής αριστεράς στις μέρες μας.Κοινή μας διαπίστωση ήταν πως στις συνθήκες του ασύδοτου καπιταλισμού και της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, εκκρεμεί η εκ νέου ανάδειξη της πολιτικής, της παρέμβασης και της ρύθμισης, συνολικά και σε επιμέρους καυτά προβλήματα, σε κλίμακα πλανητική και περιφερειακή, εθνική και τοπική. Κάτι τέτοιο απαιτεί την ύπαρξη και δράση νέων και αποτελεσματικών πολιτικών υποκειμένων που θα συνθέτουν και θα κεφαλαιοποιούν τις αντιστάσεις, κρατικές ή κινηματικές, θα ανταποκρίνονται στην κλίμακα των προβλημάτων και των προκλήσεων, θα βρίσκουν νέου τύπου δημοκρατική νομιμοποίηση σε όλα τα επίπεδα.

Διαπιστώναμε «πως στην ελληνική κοινωνία υπάρχει ανάγκη εκσυγχρονισμού, διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, διεύρυνσης της δημοκρατίας: για τη διαφύλαξη, επέκταση και καθολική εφαρμογή του κοινωνικού κράτους∙ για την προώθηση της αειφορίας και της προστασίας του περιβάλλοντος, για την ένταξη αυτών των εννοιών στην ίδια τη δομή και λειτουργία της οικονομίας∙ για την εκ βάθρων μεταρρύθμιση της αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης, τον εκσυγχρονισμό, την πάταξη της διαφθοράς και της πολιτικής εξάρτησης της δημόσιας διοίκησης, την αναδιάταξη της φορολογίας∙ για την κατοχύρωση, υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη, ιδιαίτερα του μειοψηφικού, του μειονοτικού, του διαφορετικού, για τον αποκλεισμό των αποκλεισμών, για την πραγματική ισότητα των φύλων∙ για την προώθηση μιας αντίληψης ειρήνης και συνεργασίας στο διεθνές επίπεδο, με σταθερό το μέτωπο απέναντι σε εθνικιστικές υστερίες και ιδιοτελείς πατριδoκαπηλείες∙ για μια κοινωνία ίσων ευκαιριών, αλληλεγγύης και απασχόλησης για όλες και όλους∙ για έναν κόσμο που θα στηρίζεται στην πολυμορφία, την ανοχή, τον αλτρουϊσμό, την έγνοια για το διπλανό μας και τη μετατροπή των προνομίων σε δικαιώματα για όλους τους πολίτες.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο διαρθρωτικό και μεταρρυθμιστικό σχέδιο δεν είναι πλέον δυνατό να διαμορφωθεί, και μένει μόνο ο δρόμος της διαμαρτυρίας και της αντίστασης. Αυτό όμως ισοδυναμεί με υποτίμηση της πολιτικής, με ανασφάλεια των φορέων της, με αυτοπεριθωριοποίηση της διαμαρτυρίας και αντίστασης, που μένει χωρίς προοπτική, κατεύθυνση και όραμα. Αντιθέτως, ένα μεταρρυθμιστικό πολιτικό σχέδιο είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίο και εφικτό. Απαιτεί συγκλίσεις πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, εκείνων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, του προοδευτικού εκσυγχρονισμού, της οικολογικής εγρήγορσης, του φεμινισμού, του ευρωπαϊσμού και του νέου διεθνισμού, που διεκδικεί μια πολιτικά διευθυνόμενη, κοινωνικά συνεκτική και οικολογικά συμβατή παγκοσμιοποίηση.

Τίποτε από όσα λέγαμε τότε δεν είναι ξεπερασμένο, τίποτε δεν άλλαξε, ως προς την αναγκαιότητα του προγραμματικού λόγου, για να γίνει η αριστερά δύναμη αλλαγής. Η πρόσφατη εκλογική άνοδος της ανανεωτικής αριστεράς δίνει μια αισιοδοξία για το μέλλον, ωστόσο κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί εκ νέου, εμπλεκόμενη σε συγκυριακές και επικοινωνιακού χαρακτήρα πολιτικές και δεν προωθεί τον προγραμματικό της λόγο.

Στόχος μας ήταν (και παραμένει), λοιπόν, η ιδεολογική και προγραμματική αναζήτηση και η ανανέωση των προτάσεων μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής και δημοκρατικής αριστεράς, πέρα από τις κληρονομημένες διαχωριστικές, κομματικές ή άλλες, γραμμές.

Γι αυτό και συμφωνήσαμε ευθύς, εξ αρχής, ότι θα μείνουν έξω από τον Όμιλο τα ζητήματα που αφορούν εσωκομματικές ή διακομματικές διεργασίες, εκλογικές αναμετρήσεις και επιλογές. Είναι αμοιβαία και απολύτως σεβαστές οι επιλογές , κομματικές ή εκλογικές, του κάθε μέλους, είτε αυτό δραστηριοποιείται με τέτοιες επιλογές είτε όχι.

Σ’ αυτό λοιπόν το πλαίσιο ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας. Αριθμούμε περί τα 200 μέλη, πανελλαδικά. Περί το 40% των μελών μας βρίσκεται στην Αθήνα και οι υπόλοιποι κατανέμονται σε πόλεις που έχουν Πανεπιστήμια. Δεν μας ενδιαφέρουν οι «στρατολογήσεις» μελών, και δεν επιμείναμε σε περαιτέρω διεύρυνση. Μέλλημά μας είναι η «δημιουργία ενός κοινού χώρου συνεύρεσης και διαλόγου, πρωτοβουλιών και δράσεων που θα συνδιαμορφώνονται από όσους και όσες αναζητούν δρόμους για την Αριστερά Σήμερα».

Συγκροτήσαμε Ομάδες Εργασίας για επεξεργασία θέσεων περί τα ζητήματα της Παιδείας και της Έρευνας., τα Εθνικά Θέματα ( Κυπριακό, Αιγαίο, Ελληνοτουρκικά, προοπτική της Ευρώπης). Ανοίξαμε ένα διάλογο για το ρόλο και τη λειτουργία των ΜΜΕ στον τόπο μας.

Στα ζητήματα Παιδείας και Έρευνας (χωρίς καμιά διάθεση περιαυτολογίας ή αίσθηση αυτάρκειας) ήμασταν οι πρώτοι που παρουσιάσαμε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο-αντιπρόταση στο κυβερνητικό νομοσχέδιο (και μετέπειτα νόμο πλαίσιο) για τη λειτουργία των ΑΕΙ αλλά και την οργάνωση της Έρευνας στην Ελλάδα, χάρη στην «σταχανοβίτικη» επιμονή του Λ. Παπαγιαννάκη , αλλά και την αποφασιστική συμβολή μιας μεγάλης ομάδας πανεπιστημιακών- μελών του Ομίλου, που συνέβαλαν σημαντικά στη διαμόρφωση και τη διάδοση της πρότασης. Πρωτοστατήσαμε ,ως Όμιλος, στην οργάνωση σε πανελλαδικό επίπεδο μιας σειράς μαζικών σε συμμετοχή και γόνιμων σε σκέψεις και προτάσεις, πάνω στα πραγματικά προβλήματα της Παιδείας και ειδικότερα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, εκδηλώσεων μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Ο διάλογος αυτός επεκτάθηκε και στον «ιστότοπο»-site, που δημιουργήσαμε, με αρκετές «έξωθεν» (δηλ πέραν των μελών μας), παρεμβάσεις, συνέβαλε στις διαδικασίες για το σχηματισμό ευρύτερων κινήσεων πανεπιστημιακών (πρωτοβουλία των 1000) και κυρίως κατέλυσε τις διαδικασίες για τη δημιουργία μιας συνδικαλιστικής παράταξης πανεπιστημιακών, της Αριστερής Μεταρρύθμισης, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία πανεπιστημιακών-«δικών μας ανθρώπων»- με εκπροσώπηση στα όργανα της ΠΟΣΔΕΠ.

Ωστόσο η πρωτοβουλία μας είχε τα όριά της. Δεν αντιληφθήκαμε έγκαιρα πως σε κάποια φάση το ζήτημα του νόμου –πλαίσιο για τα ΑΕΙ υπερέβη τα όρια ενός πολιτικού προβλήματος περί την πορεία της Εκπαίδευσης και της Έρευνας, υπερκεράστηκε από τη διαμάχη για το άρθρο 16, (για το οποίο επίσης δεν είχαμε ξεκαθαρισμένη και ενιαία άποψη) και ( με ευθύνη κυρίως του ΠΑΣΟΚ), μετατράπηκε σε αμιγώς πολιτικό πρόβλημα αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, το οποίο μας υπερέβαινε.

Συζητήσεις και δημόσιες εκδηλώσεις οργανώσαμε περί Διεθνή Θέματα που άπτονται άμεσα ή έμμεσα και των Εθνικών μας Θεμάτων (το ευρωτουρκικό, το ελληνοτουρκικό και το κυπριακό) , καθώς και για την υπόθεση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και της νέας ευρωπαϊκής συνθήκης.

Για τα ζητήματα αυτά με σταθερό άξονα την ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση αφ ενός , όσον αφορά την Ευρώπη και το σεβασμό των διεθνών συνθηκών, την ειρηνική συνύπαρξη, την μη ανάμειξη στα εσωτερικά των άλλων και την ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των κρατών και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και το σταθερό μέτωπο κατά του εθνικισμού, οποθενδήποτε προερχομένου, θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας.

Ιδιαίτερα σήμερα, με την όξυνση του Μακεδονικού, αλλά και την έξαρση του εθνικισμού στον τόπο μας. Τον τελευταίο τον είδαμε κατά το χειρότερο τρόπο να αναβιώνει μέσα από τη λυσσαλέα επίθεση κατά του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ δημοτικού και της συντρόφισσάς μας της Μ. Ρεπούση και να «επιβάλλει» αντιδεοντολογικές και παράνομες μάλιστα, κυβερνητικές αναδιπλώσεις στο θέμα.

Πήραμε πρωτοβουλία, επίσης, να ανοίξει ένας διάλογος μεταξύ ομίλων και κινήσεων με αντίστοιχη με το δικό μας προβληματική, για το ρόλο των ΜΜΕ. στις μέρες μας, για τις πολιτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές επιπτώσεις του τρόπου λειτουργίας τους, το καθεστώς «θεσμικής ανομίας» το οποίο διέπει τη διαδικασία και τους όρους εκχώρησης αδειών στους ιδιώτες, και της ανυπαρξίας δημοσίου ελέγχου της λειτουργίας και της εν γένει διαχείρισης αυτού του δημοσίου αγαθού .

Οργανώσαμε μια δημόσια συζήτηση με ομολογουμένως λιγότερη απήχηση και επιτυχία αυτής που θα ανέμενε κανένας από τη σοβαρότητα του θέματος και τον αριθμό των διοργανωτών της.

Ωστόσο επειδή ο ρόλος των ΜΜΕ και του Τύπου βαραίνει όλο και περισσότερο, στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και εν γένει των συνειδήσεων των ανθρώπων και κατ επέκταση επηρεάζει τα συμβαίνοντα στο δημόσιο χώρο, θεωρούμε πως πρέπει να συνεχίσουμε με διαφορετικό ίσως τρόπο και πιο προσεκτικά βήματα την προσπάθειά μας.

Όπως προανέφερα δημιουργήσαμε έναν ιστότοπο-site, που διαρκούντων των «πανεπιστημιακών πραγμάτων », γνώρισε «πιένες» και όταν έπεσε το ευρύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτά ακολούθησε παράλληλη πορεία, ώς τη στιγμή που για κάποιο τεχνικό πρόβλημα του παρόχου, (το οποίο σήμερα, κυριολεκτικά!, ξεπεράστηκε) «σίγησε». Ελπίζουμε πως το νέο ΔΣ θα μπορέσει να του δώσει εκ νέου ζωή, αφού αυτή η μορφή επικοινωνίας μπαίνει όλο και πιο πολύ στη ζωή μας.

Μια κουβέντα για τα οικονομικά του Ομίλου: Είχαμε καθορίσει ώς δικαίωμα εγγραφής και πρώτης ετήσιας συνδρομής το ποσό των 100 Ευρώ, για να αντιμετωπισθούν και τα αυξημένα έξοδα «ίδρυσης» της ΑΡΣΗ. Δεν βρήκαμε την ανάλογη ανταπόκριση και προθυμία στην καταβολή αυτών των χρημάτων. Από πολλούς ακούσαμε την κριτική για υπερβολικά υψηλό ποσό, στο οποίο τους ήταν δύσκολο να ανταποκριθούν. Ίσως είχαν δίκιο.

Στο ταμείο του Ομίλου μας, σήμερα, υπάρχουν περί τις 6000 Ευρώ.

Το προσωρινό ΔΣ, ως έχον την αρμοδιότητα από το καταστατικό μας, πήρε την απόφαση να καθορίσει ως ποσό ετήσιας συνδρομής τα 30 Ευρώ. Ως εκ τούτου όσοι κατέβαλαν ήδη τα 100 Ευρώ έχουν πληρώσει ήδη τη συνδρομή του τρέχοντος χρόνου, ενώ πρέπει να πληρώσουν τα 30 Ευρώ όσοι δεν κατέβαλλαν ώς σήμερα καμιά συνδρομή.

Σας ευχαριστώ πολύ.