Η ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση βρίσκεται σε φάση ακινησίας. Τα δυο όχι στο ευρωσύνταγμα (στο γαλλικό και ολλανδικό δημοψήφισμα προ διετίας) έχουν την μερίδα του λέοντος για την ακινησία.

Αυτό δεν σημαίνει πως τα δυο όχι είναι η μοναδική αιτία της. Σημαίνει, απλώς, ότι αν είχε συμβεί το αντίστροφο θα διευκολύνονταν σημαντικά η πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η συνταγματοποίηση είναι μια μόνον «στιγμή» πλην σημαντικής συμβολικής και νομιμοποιητικής δραστικότητας, της ευρύτερης διαδικασίας πολιτικής ενοποίησης. Σ’αυτήν την δραστικότητα ποντάρησαν, εδώ και μερικά χρόνια, οι ηγέτες της Ε.Ε., αλλά έχασαν την παρτίδα. Η όλη επιχείρηση επιβολής του συγκεκριμένου ερυωσυντάγματος, και ως περιεχόμενο και ως μεθόδευση, ήταν κατώτερη του εγχειρήματος. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ατύχησε το συγκεκριμένο ευρωσύνταγμα και όχι η οποία συνταγματοποίηση της Ε.Ε.

Πιστεύω ότι θα έπρεπε να τεθεί εκ νέου το ζήτημα της συνταγματοποίησης της Ε.Ε. με βάση το προηγούμενο ευρωσύνταγμα, χωρίς το κεφάλαιο 3 και με κάποιες άλλες αλλαγές. Δεν είναι, όμως, καθόλου αισιόδοξος πως αυτό θα συμβεί στο άμεσο μέλλον.

Θεωρώ ότι η ανανεωτική Αριστερά έχει σήμερα πιο σοβαρούς λόγους να είναι υπέρ της επιτάχυνσης της πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε. ή τουλάχιστον ορισμένων χωρών της Ε.Ε. (Ευρώπη δυο ταχυτήτων) απ’ ότι παλαιότερα. Η αντίφαση ανάμεσα στην παγκοσμιότητα των προβλημάτων και στις επιμέρους ατελέσφορες παρεμβάσεις των εθνικών κρατών ή τεχνοκρατικά οργανωμένων διεθνών οργανισμών και σε τελευταία ανάλυση των ΗΠΑ εγκαλεί στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Υπάρχουν ακόμη και μεταξύ μας σοβαρές διαφωνίες για τα συγκεκριμένα βήματα. Οφείλουμε να τις ξανασυζητήσουμε, λαμβάνοντας υπόψη και τις κυοφορούμενες εξελίξεις στην Ευρώπη μετά την νίκη του Σαρκοζί στη Γαλλία, ώστε οι θέσεις της ανανεωτικής Αριστεράς να γίνουν πολιτικά συνεκτικές.

(αποσπάσματα από την παρέμβαση του Βασίλη Ζουναλή στην εκδήλωση της ΑΡΣΗ για το μέλλον της Ευρώπης στο Γκάζι στις 7.5.2007)